Dünya ateş çemberi içinde. Enerji krizi her yeni savaş ve savaş tehdidi ile birlikte daha vahim ve yoğun bir şekilde kendisini hissettiriyor. Tüm ülkeler “bağımlılıklarına” alternatifler arıyor, kendi içinden çözümleri deniyor.

Bu konuda çevresindeki ülkelerden erken kalkan ve yol alan bir Türkiye var. bağımlılıklarını en aza indirmek için yıllardan beri çok önemli ve netice veren hamleler yapıyor.

Enerji meselesini bir sektör politikası değil, bir medeniyet tasavvurunun stratejik ayağı olarak görüyor ve buna göre çalışıyor…

Çünkü biliyoruz ki, enerji; ekonomik büyümenin yakıtı olmanın ötesinde, devlet kapasitesinin derinliği, egemenliğin sağlamlığı ve toplumsal refahın sürdürülebilirliği ile doğrudan ilişkilidir.

Bugün gelinen aşamada Türkiye’nin enerji alanındaki konumunu değerlendirirken meseleye üretim artışı, yeni keşifler ya da kurulu güç büyüklüğü üzerinden bakmak yetersizdir. Asıl tartışılması gereken, Türkiye’nin nasıl bir enerji düzeni kurmak istediği ve bu düzenin hangi siyasal, sosyal ve ekonomik vizyonu taşıdığıdır.

Küresel enerji sistemi tarihsel bir kırılma döneminden geçmektedir. Yenilenebilir kaynaklar, dijitalleşme, depolama teknolojileri ve enerji verimliliği merkezli yeni bir paradigma yükselmektedir.

Aynı anda jeopolitik rekabet sertleşmekte, tedarik zincirleri kırılganlaşmakta ve enerji güvenliği yeniden milli güvenliğin merkezine yerleşmektedir. Bu tablo, enerji politikasını teknik bir yönetim alanı olmaktan çıkarıp stratejik bir gelecek kurgusuna dönüştürmektedir.

Türkiye’nin önündeki temel soru şudur: Küresel enerji dönüşümünde edilgen bir uyum sağlayıcı mı olacak, yoksa kendi enerji ekosistemini kuran, teknoloji geliştiren ve bölgesel ölçekte norm belirleyen bir aktör mü olacak?

Son yıllarda atılan adımlar, ikinci seçeneğe yönelen bir iradeye işaret etmektedir. Karadeniz gazının devreye alınması, petrol üretiminin artırılması, yenilenebilir kapasitenin hızla genişletilmesi ve nükleer enerji........

© Haber7