Sözcüklerin anlaşmak için icat edildiğini sanırız. Oysa en keskin anlaşmazlıklar da sözcüklerle inşa edilir. Hatta diyebiliriz ki sözcüklerin anlaşmazlık üretme gücü, uzlaştırma gücüne göre çok daha yüksektir.

İki insanın anlaşması için genellikle sözcüklerden daha fazlası gerekir. Halleşmek, dost olmak, sevgili olmak, yoldaş olmak, ancak kalp dili ile konuşarak mümkündür. Binlerce sözcüğün anlatamadığını bir bakış, bir dokunuş, bir tavır, küçük bir jest anlatır.

Yapmakta kifayetsiz kalan sözcükler, yıkmakta pek işlevseldir. Binbir emekle kurulan gönül köşkleri, bir kötü söz yüzünden yerle yeksan olur.

Sanıyorum bunu en iyi yazarlar, şairler bilirler. İnsanoğlunun güzel duyguları ifade etmekteki yetersizliği, onların ekmek kapısı olmuştur. Oysa onların kaleminden çıkan tüm o güzel sözler de en çok kuru bir teselliye denk düşer.

En yoğun duyguları yaşayan insanın, bunları anlatmaktaki çaresizliği acıklıdır. Kalp, en şiddetli fırtınalar ile kaynayıp büyülü dağlara tırmanırken, gönülde baharın çiçekleri açarken dilin takır tukur ifadelere mecbur olması........

© Haber7