Türk siyasetinin uzun yıllar boyunca karşı karşıya kaldığı bir gerçek vardı: iktidar, belli şehirlerin belli semtlerinde doğmak, belli okulları bitirmek ve belli isimlerin himayesine girmekle kazanılırdı. Siyasi arenaya girişin önündeki bu görünmez bariyer, kuşaklar boyunca milyonlarca Anadolulu genci seyirci konumuna mahkûm etmiştir.

Türkiye'nin 2002 öncesi siyasi yapısını doğru kavrayabilmek için "müesses nizam" kavramına başvurmak kaçınılmazdır. Bu kavram, salt askerî vesayeti değil; aynı zamanda ekonomik, kültürel ve siyasi bir seçkinler ağını tanımlamaktadır. Cumhuriyet'in kuruluş döneminden itibaren şekillenen bu yapı, siyasi temsili belirli sosyolojik grupların ayrıcalığı olarak kodlamıştır. Merkez siyasetin üretildiği mekânlar birbirleriyle derin bir sosyal ağ içinde bağlantılıydı. Bu ağın dışında kalmak, yalnızca kariyer imkânlarından mahrum kalmak değil; siyasi meşruiyetten de dışlanmak anlamına geliyordu.

AK Parti'nin 2002 seçimlerindeki zaferi, salt bir iktidar değişiminin ötesinde, sosyolojik bir depremin göstergesiydi. İlk kez, Anadolu'nun "görünmez" insanları kendilerini doğrudan temsil eden bir iktidar partisini sandıktan çıkardılar. Bu değişimin kalıcı olması, yalnızca oy desteğine değil; partinin ürettiği yeni bir siyasetçi profiline de bağlıydı. AK Parti, kendi tabanından gelen, tabanın dilini konuşan ve tabanın değerlerini içselleştirmiş kadrolar yetiştirmeye başladı. Bu süreç, yüzyıllık siyasi kastın çözülmesini hızlandırdı.

Ancak bu dönüşüm, yalnızca ideolojik bir tercih değil; aynı zamanda kurumsal bir stratejinin ürünüdür. AK Parti, gençlik kollarından belediyeciliğe, üniversite temsilciliklerinden parlamento koridorlarına uzanan geniş bir kadro havuzu oluşturdu. Bu havuz, taşradan gelen yeteneklerin merkeze taşınabileceği bir asansör işlevi gördü. Ve işte bu asansörün en görünür yolcularından biri Eyyüp Kadir İnan oldu.

Eyyüp Kadir İnan'ı Türkiye siyasetinin sıradan bir genç temsilcisinden ayıran birkaç temel özellik vardır. Bunların ilki, Anadolulu........

© Haber7