İbadet sadece niyetle değil, gösterilen özenle kemale erer.

Ramazan-ı Şerif’in ilk teravihine giderken içimde tarifsiz bir sevinç vardı. Sanki yıllardır beklediğim bir misafire kavuşacak gibiydim. “Elhamdülillah, yine başladık” dedim.

Ama caminin kapısından içeri adım attığımda kalbime çöken o duygu şuydu:

Biz ibadeti seviyoruz ama ibadetin hakkını ne kadar veriyoruz?

Takva dediğimiz şey sadece secdeye gitmek midir? Sadece oruç tutmak mıdır? Sadece tesbih çekmek midir?

Takva; Bir Müslüman hangi işi yapıyorsa o işin hakkını vermesi demektir.

Takva; Allah için yapılan her işte titiz olmaktır.

Takva; “nasıl olsa idare eder” dememektir.

Takva; görünmeyecek ayrıntıya bile özen göstermektir.

Caminin ses düzeni bozuksa ve kimse umursamıyorsa,

Halılar tozluysa ve “nasıl olsa görünmüyor” deniliyorsa,

Gençler başıboş bırakılıyorsa ve “çocuk işte” denilip geçiliyorsa…

Orada eksik olan şey sadece düzen değildir. Orada eksik olan şey takvadır.

Çünkü takva, sözle değil; hizmetle ölçülür.

Ses Düzeni mi, Sabır Testi mi?

Camiye giriyorsunuz… Merkezi sistemden bir vaaz yükseliyor. Ama vaaz mı, uğultu mu belli değil. Hoparlör cızırdıyor, kelimeler kubbenin boşluğunda kayboluyor.

Vaaz gönle inmeli. Kulak tırmalamamalı.

İbadete hazırlık olmalı; sabır testi değil.

Hafızlarımız hatimle teravih kıldırıyor. Ne büyük nimet! Ama ses düzeni perişan olduktan sonra o güzel tilavet cemaatin ruhuna nasıl ulaşacak? Bir tarafta teknik aksaklık, diğer tarafta uğultu. Huşu ararken kendimizi karmaşanın içerisinde buluyoruz.

Bir caminin ses düzenini düzgün ayarlamak küçük bir ayrıntı değildir.

Bu, ibadete ve cemaate gösterilen........

© Haber Vakti