Bir toplumun ahlaki gücü, rakiplerini ne kadar sert eleştirdiğiyle değil; kendi yanlışlarıyla ne kadar dürüst yüzleşebildiğiyle ölçülür.

Bu ülkede İslam’a ve dindarlara zulmeden, insanların inançlarını aşağılayan, başörtüsü sebebiyle eğitimden, kamudan ve sosyal hayattan dışlayan; milletin değerleriyle kavga etmeyi ilericilik sanan solcu veya Kemalist kim varsa Allah’ın gazabı onların üzerine olsun.

ANCAK KEŞKE bu cümleleri kuran kişiler;

Ev kirasını iki katına çıkaranları,

Allah’ın emrine uyduğunu zannedip örtüsünü ahlakın önüne koyanları,

(Örtüyü bir kulluk sorumluluğundan çok bir fenomenlik ve gösteriş aracına dönüştürenleri),

LİYAKAT düşmanlarını,

Yetimin, fakirin, milletin hakkını yiyenleri,

Makam ve mevkii akraba ve yakınlarına dağıtanları,

Din üzerinden servet ve nüfuz devşiren sözde şeyhleri,

Lüks ve şatafat içinde yaşarken ahlak dersi verenleri,

İnsanların inancını kullanarak menfaat elde edenleri de aynı cesaretle eleştirebilseydi.

Çünkü zulüm sadece ideolojik olmaz.

Zulüm bazen makam odalarında, bazen ihale masalarında, bazen cemaat görünümlü yapılarda, bazen de dindarlık kisvesinin arkasında ortaya çıkar.

Haksızlık, onu yapanın kimliğine göre değişmez.

Kul hakkı, siyasi görüşe göre haram veya helal olmaz.

Adalet, yalnızca rakiplerimize karşı savunulacak bir ilke değildir; önce kendi mahallemizde yaşatılması gereken bir erdemdir.

Allah aşkına, neden biz Müslümanlar birbirimiz için uyarıcı olmayı........

© Haber Vakti