Bir ülkenin en büyük zenginliği ne altınıdır ne petrolü ne de fabrikalarıdır. Asıl zenginlik, yetişmiş insan gücüdür. Yıllarca eğitim alan, kendini geliştiren, bilgi ve beceri kazanan insanların ekonomiye ve topluma katkısı, diğer tüm kaynaklardan çok daha değerlidir. Ancak günümüzde önemli bir sorunla karşı karşıyayız: Nitelikli iş gücünün yanlış alanlarda istihdam edilmesi veya sahip olduğu potansiyelin altında çalıştırılması.Bugün birçok üniversite mezunu, eğitim aldığı alanın dışında işlerde çalışıyor. Mühendislik eğitimi alan bir genç satış temsilciliği yapıyor, öğretmenlik mezunu bir kişi farklı sektörlerde geçimini sağlamaya çalışıyor, yüksek lisans yapmış uzmanlar ise bilgi ve becerilerini kullanamayacakları görevlerde çalışmak zorunda kalabiliyor. Elbette her bireyin farklı alanlarda çalışması yanlış değildir. Ancak kişinin sahip olduğu bilgi birikiminin ve uzmanlığının değerlendirilmemesi hem birey hem de ülke açısından önemli bir kayıp anlamına geliyor.Bu durumun en büyük zararını öncelikle çalışanlar görüyor. İnsanlar yıllarca emek vererek kazandıkları bilgi ve becerileri kullanamadıklarında mesleki tatminsizlik yaşamaya başlıyor. Çalıştıkları işte kendilerini geliştiremediklerini hissediyor, motivasyonları düşüyor ve zamanla işlerine olan bağlılıkları azalıyor. Birçok genç, hayal ettiği mesleği yapamadığı için umutsuzluğa kapılıyor. Bu durum yalnızca ekonomik değil, psikolojik sorunları da beraberinde getiriyor.Sorunun ikinci boyutu ise işletmeleri ilgilendiriyor. Bir işletmede çalışanların yetenekleri doğru kullanılmadığında verimlilik düşüyor. Örneğin, analitik düşünme becerisi yüksek bir çalışan rutin işlerde........

© Haber Gündemim