Ramazan gelince değişir evin havası.Sessiz bir ağırlık çöker önce.Sonra yumuşar kalp.Günler daha yavaş akar gibi olur.İçten bir bekleyiş başlar.

Sahurda başka bir duygu vardır.Uykuyla uyanıklık arası.Kısık sesler, kısa cümleler.Bir lokma ekmek, bir yudum su.Niyet edilir, susulur sonra.

Gündüz saatleri uzundur Ramazan’da.Açlık hissedilir ama asıl içte bir sınav yaşanır.Sabır öğrenilir yavaş yavaş.Kırılmamaya çalışılır.Susmak yakışır insana.

İftara doğru kalp daha çok konuşur.Saatlere bakılır sık sık.Mutfakta tencereler kaynar.Ama içte bir telaş değil, bir özlem olur.Ezan beklenir.

Ezanla birlikte hafifler insan.Sadece mide değil, ruh da açılır.Şükür dökülür dile.Birlikte olmanın değeri hatırlanır.Aynı sofrada, aynı dua ile.

Ramazan düşündürür insanı.Kendini, başkasını, eksiklerini.Daha çok merhamet ister kalp.Daha az acele.Daha çok anlayış.

Bitmesini istemez bazen insan.Çünkü Ramazan, içimizi toparlar.Yavaşlatır.Sakinleştirir.Ve hatırlatır, kim olduğumuzu.

© Haber Expres Gazetesi