Canım kadın,

Kırıldığımız anlarda çoğu zaman hikâyeyi tek bir yerden okuruz. Biri bir şey söyledi, biri görmedi, biri anlamadı, biri durmadı… Ve biz “sınırım ihlal edildi” deriz. Bu cümle bazen doğrudur. Ama bazen, daha derine indiğimizde başka bir gerçekle karşılaşırız: Asıl sınır ihlalini, o noktadan sonra kalmaya devam ederek biz yapmışızdır.

Çünkü insan, ilk kırıldığında aslında bir işaret alır. Beden daralır, kalp sıkışır, iç ses yavaşça “burada bir şey doğru değil” der. İşte o an sınırın kapısı aralanır. Ama çoğumuz, o kapıdan çıkmak yerine içeriye biraz daha gireriz. Açıklamak isteriz, anlaşılmak isteriz, düzelmesini bekleriz. Sevgi adına, sabır adına, iyi niyet adına kendimizi orada tutarız.

Oysa sınır, karşı tarafın durmasıyla değil, bizim durmamızla başlar.........

© Haber Ege