Canım kadın,

“Bittim” dediğin anlar vardır. Artık gücüm yok dediğin, içinden bir şeylerin çekildiğini hissettiğin, kendini tanıyamadığın o anlar… Hani artık ayağa kalkamayacak gibisindir ama yine de düşmüş de sayılmazsın. İşte orası, çoğu insanın kaçtığı ama dönüşümün sessizce başladığı yerdir.

Çünkü insan gerçekten bitmeden yeniden doğmaz. Yorulmak değildir bu. Üzülmek, ağlamak, dağılmak da değildir. “Bittim” dediğin yerde aslında eski hâlin tükenmiştir. Taşıdığın yükler, kendini zorladığın roller, sana ait olmayan sorumluluklar… Hepsi orada bırakılmak ister. Ama biz çoğu zaman bunu bir çöküş sanırız.

Oysa ruhun dili nettir. Artık aynı şekilde devam edemezsin dediğinde, seni cezalandırmaz. Seni yeniden hizalar. O anlar, dışarıdan bakıldığında karanlık gibi görünür ama içeride çok derin bir........

© Haber Ege