Hatırlayın, daha dün gibi...

Bir “Arap Baharı” rüzgarı estirdiler coğrafyamızda.

İsmi ne kadar naifti, umut veriyor, gözleri boyuyordu?

Öyle ya, Amerika demişti!

Bahar gelecek, çiçekler açacak, demokrasi her yanı saracaktı.

Tunus'ta Yasemin ile başladı yalancı bahar,

“Ekmek, Özgürlük ve Sosyal Adalet” sloganları yalancı baharın çiçekleri,

Ramy Essam sesi oldu.

Kadınlar ön saflardaydı, Tevekkül Karman ile Nobel Barış Ödülü bile kazanıldı.

Çünkü rejimler kötüydü ve yıkılması gerekiyordu!

Eş-şaab yürid ıskât en-nizâm ( Halk,rejimin düşmesini istiyor) tek slogan oldu.

Ama tarihi unutanlar, geleceklerini karartılar.

Çünkü Amerika’nın olduğu her yerde kara kış vardır,

Kan vardır, gözyaşı vardır, sömürü vardır.

Burada da aynısı oldu.

Libya’dan Suriye’ye, Mısır’dan ,Irak’a, Yemen’den Cezayir’e kadar her yer,

Bahar beklerken kara kışın, kaosun ve bitmek bilmeyen iç savaşların pençesine düştü.

Şehirler yok edildi, ekonomileri talan edildi ve en acısı; milyonlarca insan ya vahşice öldü ya da vatansız birer mülteci olarak yollara düştü.

Amerika’nın petrol, milyarlarca dolarlar ve İsrail için kurguladığı o sözde özgürlük masalı şimdide İran için yazılıyor.

Aynı senarist, sahneyi değiştirmiş bu kez başrolü........

© Haber Ege