Bazı zaferler vardır; haritalarda sınır değiştirir. Bazıları ise insanın içine dokunur, kaderini değiştirir. Çanakkale… işte tam olarak ikincisidir.

Biz onu çoğu zaman “geçilmez” sözüyle anarız. Oysa Çanakkale sadece geçilmeyen bir boğaz değildir. O, imkânsızlıkların akılla yenildiği, açlığın onura boyun eğdiği, ölümün bile emre itaat ettiği bir irade sınavıdır.

Ve en çarpıcı tarafı şudur: Bu zafer, en güçlülerin değil… en kararlıların zaferidir.

Savaşın görünmeyen yüzünde silahların gürültüsünden daha güçlü bir şey vardı: zeka. Osmanlı ordusu teknoloji olarak geri, imkân olarak sınırlıydı. Ama bir şeyi çok iyi biliyordu: Düşmanı nerede durduracağını.

Nusret Mayın Gemisi’nin karanlık bir gecede bıraktığı o sessiz izler… Denizin altına gömülen sadece mayınlar değildi. Düşmanın kibriydi. Onlar “temizledik” dedikleri sularda ilerlerken, aslında kendi sonlarına doğru yol alıyorlardı. Çanakkale bize şunu öğretir: Bazen savaş, düşmanın en emin olduğu yerde kazanılır.

Bir başka sahne… Vinçler bozulmuş, top susmak üzere.........

© Günışığı Gazetesi