Kar çiçekleri açar Sarıkamış’ta.
Kimse bilmez ve tanımaz o kar çiçeklerini.
Irak Cephesi’nden gelip kısa kollu, çarıklı, aç ve zayıf bir şekilde Allahuekber Dağları'nda şehit verdiğimiz askerlerimizdir kar çiçekleri. Kefenleri kar olmuştur, talkınları rüzgâr…

Bugün eldiven takarken onları düşünün ve onlara dua edin! Kaşkolünüzü sararken onları hatırlayın. Parkanızı giyerken onları sarının. Botunuzu giyerken Sarıkamış’ın soğuğunda çarıklı şehidimizi anın. Çorabınızı çekerken, sobanın karşısında ısınırken onları iyi düşünün.

Gözyaşlarıdır Mehmet’imin her bir buz parçası. Aslan parçasının incileridir. Binlerce, on binlerce açar zemheride. Kar çiçekleridir yurdumun onlar. Bembeyazdırlar, salkım saçaktırlar. Doksan bin şehidin temsilidir kar çiçekleri zemheride, ayazda…

Başı dik ve bir o kadar yiğit, mağrur ve bir o kadar nazik, hassas ve bir o kadar kırılgandırlar. Bazen susmak icap eder tefekkür edebilmek için ecdadı. İdrak ve teşekkür edebilmek için…

Ülkeme bakıyorum utanıyorum bugün, maziye nasıl bakacağız Allah aşkına? Ders almamız gerekmez mi? Utanmamız icap etmez mi yapıp ettiklerimizden? Onlar çarıkla, aç karınla, sırtları açık ama vatan aşkıyla yürüdüler ölümün üzerine. Halimize bakıyorum yerin........

© Günışığı Gazetesi