Baharın eşiğindeyiz. Takvimler 21 Mart’a yaklaşırken yakılan ateşler, sadece mevsimin değil, hafızanın da döndüğünü hatırlatıyor. Çünkü Newroz, bir bayramdan fazlasıdır. O, bir efsanenin hâlâ canlı oluşudur.

Hikâye kadimdir. Kökleri Avesta’ya, oradan Şehname’ye uzanır. Ama asıl gücünü saraylardan değil, ocak başlarından alır. Efsanenin adı Demirci Kawa’dır; Kürtçe anlatımla Kawayê Hesinkar.

Karşımızda bir Tiran vardır: Zahhak. Omuzlarından çıkan iki yılan, her gün iki gencin beynini ister. Bu sadece bir zulüm hikâyesi değildir; geleceğin sistematik olarak tüketilmesidir. Gençliği yiyen bir iktidar… Yarınları karanlığa gömen bir düzen…

Ve sonra bir demirci çıkar sahneye: Kaveh Ahangar.

Ne kraldır ne komutan. Ne kutsal bir soyun mirasçısıdır ne de saray entrikalarının aktörü. O, ateşin başında demir döven sıradan bir insandır. Ama belki de tam bu yüzden güçlüdür. Çünkü demirci, ham maddeyi dönüştürmeyi bilir. Ateşi kontrol eder. Çekiçle şekil verir. Ve........

© Günışığı Gazetesi