Bir sabah uyandık. Telefonlarımızın ekranında iki haber yan yana duruyordu.

İlki İstanbul’dan geliyordu. Seren Serengil, yıllardır canından çok sevdiği köpeği Tokyo’yu kaybetmişti. Sosyal medyada paylaştığı cümle kısaydı ama ağırdı: “Benim de hayatım bitti.”

İkinci haber dünyanın öbür ucundan, Teksas’tan geldi. Elon Musk, SpaceX’in halka arzının ardından tarihin ilk trilyonerlerinden biri olarak anılıyor, gözünü çoktan Mars’a çevirmişti.

İki farklı haber. İki farklı hikâye. Ama ikisi de aynı soruyu soruyordu: İnsan olmak nedir?

Seren Serengil’in gözyaşları sosyal medyada beklendiği gibi ikiye böldü insanları. Bir kesim acısını paylaştı. Diğer kesim sert tepki gösterdi:

“Dünyada savaşlar var, açlık var, insanlar ölüyor. Bir köpek için bu kadar ağlanır mı?”

Bu itirazı anlamak mümkün. Ancak gözden kaçırılan önemli bir şey var: İnsan, sevdiği bir canlıyı kaybettiğinde yas tutar. Bu canlı bir insan da olabilir, bir köpek de bir kedi de. Yasın ölçüsü dışarıdan belirlenemez. Çünkü acının matematiği yoktur.

Bir başkasının kaybını küçümsemek, çoğu zaman onun duygusunu değerlendirmekten çok, kendi........

© Günışığı Gazetesi