Bir çocuk, elindeki resmi babasına göstermek için yanına gelir. Baba, gözlerini telefonundan ayırmadan “Çok güzel olmuş,” der. Çocuk bir süre bekler; resmindeki ağacı, ağacın altına çizdiği ailesini anlatmak ister. Ancak babasının dikkati başka yerdedir. Sonunda odasına döner, tabletini açar.

Bu küçük sahne, aile hayatımız üzerine düşünmek için yeterlidir. Çocuğumuzun ekrana neden bu kadar bağlandığını sorarken, onun bize ulaşmak istediği anlarda nerede olduğumuzu da düşünmeliyiz. Aynı evde bulunmak, her zaman birbirimizin hayatında bulunmak anlamına gelmez.

Çocuklarda dijital bağımlılık meselesini ele alırken ilk adım, anne babanın kendi alışkanlıklarına bakmasıdır. Yemek yerken telefonla ilgilenen, sohbet sırasında bildirimlerini kontrol eden, boş bulduğu her anı ekran karşısında geçiren yetişkinlerin çocuklarına “Telefonu bırak!” demesi ne kadar etkili olabilir? Çocuk, kendisinden beklenen davranışın evde karşılığını görmek ister. Söylediklerimizle yaptıklarımız arasındaki mesafe büyüdükçe, sözümüzün inandırıcılığı azalır.

Çocuğun dijital alışkanlıklarını değiştirmek isteyen anne baba, değişime kendi elindeki ekranla başlamalıdır.

Elbette yetişkinlerin işi, sorumlulukları ve iletişim ihtiyaçları vardır. Ancak gerekli kullanım ile alışkanlık hâlinde telefona uzanmak arasındaki farkı gözetebiliriz. İşimiz bittiğinde cihazı kaldırmak, sofraya telefonsuz oturmak ve çocuğumuzla konuşurken yüzüne bakmak, ona günlük hayatın içinde örnek olur. Amerikan Pediatri Akademisi de ailelerin ekran kullanımını düzenlerken anne babayı plana dâhil etmesini; yemek, oyun ve sohbet için ekransız alanlar oluşturmasını öneriyor.

Bu yaklaşım, anne babayı suçlamak için kullanılmamalıdır. Dijital........

© Günışığı Gazetesi