Otuz üç yıl önce bugün, Madımak’ta alevler, gökyüzüne bir ağıt sütunu gibi yükselirken; hemen ardından Başbağlar’ın sessiz çığlığı, bozkırın ortasına kör bir bıçak gibi saplandı.

​Madımak; aklın tutulduğu, vicdanın dumanla boğulduğu, türkülerin ateşten bir kefene sarıldığı yerdir.

​Başbağlar ise aynı karanlık elin, aynı kirli senaryonun öbür yüzüydü.

Birinde sazın teli koparıldı, diğerinde bozkırın kalbi söküldü.

Fakat toprağa düşen kanın rengi aynıydı; anaların gözyaşı aynı tuzla aktı.

Ölüm, mezhep sormadı.

Acı, kimlik cüzdanı istemedi.

Fitneyi ekmek gibi bölüştürdü; kardeşliği ise kurbanlık koyun gibi mezhep bıçaklarının önüne yatırdı.

Tetikçiler farklı kostümler giyse de, o kanlı sahnenin rejisörü aynı gölgeydi.

Aydınlık maskesi takmış karanlık çetelerin, mezhepsel bir ayrıştırmayı "kutsal bir vazife" gibi pazarlayan tekfirci cellatların ortaklaşa yazdığı bir........

© Günışığı Gazetesi