Kendi İçinde Bölünen Bir Kadim Şehir.
Elazığ…
Sahip olduğu değerlerle, bulunduğu coğrafyayla, tarihsel ve kültürel birikimiyle hak ettiği yerde olmayan bir şehir.
Bu bir serzeniş değil; acı bir tespittir.
Eksiğimiz yok.
Fazlamız var.
Ama asıl soru şu: Bu fazlalıklara ne kadar sahip çıkabildik?
Milattan önce 3000’li yıllara uzanan köklü bir tarihten söz ediyoruz. Harput gibi bir kültür mirasına sahip olmak her şehre nasip olmaz. 1800’lü yıllarda Harput’ta 5 resmi okul, 4 hususi okul, 19 medrese ve 8 kütüphane vardı. Bugün “kültür şehri” diye anılan birçok yerin o dönemde hayal bile edemeyeceği bir eğitim altyapısıydı bu. Yani Elazığ, geçmişte eğitimin, irfanın ve bilginin merkezlerinden biriydi.
Sanayi desen var.
Krom, mermer, bakır, altın… Yer altı zenginlikleriyle adeta bir hazine sandığı.
Tarım var; kendi kendine yetebilen, 12 ay boyunca seracılıkla üretim yapılabilen nadir illerden biri.
Hayvancılıkta güçlü, balıkçılıkta söz sahibi, tatlı su kaynakları bakımından Türkiye’nin en zengin birkaç ilinden........

© Günışığı Gazetesi