Amedspor-Trabzonspor maçında yaşananları hepimiz bir şekilde gördük.

Sonra, sosyal medyaya düşen o korkunç video…

Videoda bir kişi, eline mikrofonu almış, otobüsteki arkadaşlarına muzaffer bir komutan edasıyla nutuk çekiyor. Söyledikleri ise insanın kanını donduracak türden:

Kürtlerin ölüsünün dirisinden daha iyi olduğunu savunan, Kürtleri aşağılayan, onları yaşam alanlarından dışlamayı ima eden nefret dolu sözler…

Daha da korkuncu, bunu dinleyenlerin alkışlaması ve onaylaması.

İşte asıl üzerinde durmamız gereken yer tam da burası.

Hangi ruh hali bir insanı başka bir halkın ölümünü arzulayacak kadar zavallılaştırır?

Hangi öfke, hangi korku, hangi siyasi ve toplumsal zehirlenme bir insanı milyonlarca insanın ölümünü dileyecek noktaya getirir?

Hangi toplumsal iklim, böyle bir sözü söylemeyi mümkün, söyleyen kişiyi alkışlamayı ise normal hale getirir?

Mesele, yıllardır toplumun bir bölümüne yönelik üretilen nefret dilinin, zaman içerisinde gündelik hayatın sıradan bir parçası haline getirilmesidir.

Yıllardır Kürtlerin en küçük demokratik talebinde bile aynı uyarıyı duyuyoruz:

‘Toplumun sinir uçlarıyla oynamayın’.

İyi de kardeşim, Kürdün sinir ucu yok mu? Kürt insanının onuru yok mu? Kürt annenin evladına ilişkin kaygısı yok mu?

Kürt babanın gururu, Kürt gencin geleceğe dair umudu, Kürt kadının yaşadığı haksızlık karşısında öfkesi yok mu?

Kürtçe konuştuğunda aşağılanan, saldırıya uğrayan, dışlanan bir insanın da bir kalbi, bir onuru, bir sabrı olduğunu hiç düşünmediniz mi?

2019'da Çanakkale'de 74 yaşındaki bir yurttaş, eşiyle Kürtçe konuştuğu gerekçesiyle saldırıya uğradığı ve başına soda şişesiyle vurularak yaralandığı basına yansıdı. Yaşlı, saldırganın “Burası Türkiye Cumhuriyeti” diyerek kendisine saldırdığını anlattı.

2025'te ise Mersin'in Çamlıyayla ilçesinde aralarında kadınların ve üç aylık bir bebeğin de bulunduğu sekiz kişilik bir ailenin Kürtçe konuştukları gerekçesiyle........

© Güneydoğu Ekspres