Son yıllarda sokakta, sosyal medyada, dost meclislerinde aynı cümleyi daha sık duyar olduk: ‘Yardım etmek istiyoruz ama güvenemiyoruz’.

Bu cümle, aslında çağımızın vicdani açmazını özetliyor. Bir yanda iyilik yapma arzusu, diğer yanda suistimal edilme korkusu. Kalbimiz ‘ver’ diyor, aklımız ‘ya kandırılırsan?’ diye fısıldıyor. Böylece iyilik, niyet aşamasında donup kalıyor.

Oysa insan, insan için vardır. Herkes, herkes için bir ‘herkes’tir. Bir başkasının hayatında küçücük bir dokunuş bile bazen bir kaderi değiştirebilir. Ama biz, güven duygusunu yitirdikçe iyiliğin akışını da kesiyoruz.

Güven, bir toplumun görünmeyen harcıdır. O harç çatladığında, binalar değil ilişkiler yıkılır. Yardım kampanyalarındaki usulsüzlük haberleri, sahte bağış linkleri, kötü niyetli insanlar…

Ama birkaç kötü örnek yüzünden iyiliğin tamamını askıya almak, aslında kötülüğün en çok istediği şey değil mi?........

© Güneydoğu Ekspres