Çekilmez baş ağrısı yeniden romatizmalı bedenini ağır ağır hastaneye sürüklüyordu. Aslında o şişik ayaklar oraya gitmek istemiyordu. Ağrısı geçsin diye hocaya üfletmek dahil her yöntemi denemişti.

Çünkü, resmi gölgenin altında olan hiçbir yere adım atmak istemiyordu.

Çünkü, gitmemeye adeta yemin içmişti.

Çünkü, öyle yerlerde eski bir yemin meselesi vardı.

Şimdi gözlerini çıkartır gibi kafasını sarsan ağrı ile hastane yolundaydı. Yalnızdı ama kendisini ifade edebilirdi. Türkçeyi artık anlıyordu. İlla ki doktor sırasında konuşmasını tercüme eden biri de çıkardı. Belki dilini bilen, onu anlayan biriyle karşılaşırdı.

Koridorda doktor odalarından birine yaklaştı. Kapıda fazla beklemedi. Sıradakiler yaşlı olduğu için önceliği ona verdiler. İçeriye başında ki ağrı felaketiyle daldı. Masada oturan gözlüklü, önlüklü, dik saçları seyrelmiş adam onu uzun uzun süzdü. Ona hiçbir şey sormadı. Geriye yaslandı. Gülümseyerek gözlüğünü çıkardı. Kaçık gözleriyle sanki ‘beni hatırladın mı demek istiyordu. Dikkatli baktığında onu tanımıştı. Bu adam saçları, gözleri ve gülüşüyle rahmetli komşusu Cemile’nin küçük oğluydu.

Bir anda ağrısının hafiflediğini hissetti. Şimdi güvenilir bir yerdeydi ve derdini istediği gibi anlatabilirdi. Ancak bir anda duruverdi. Bu saçları uçlardan ağarmaya başlamış adam ona bir şeyler hatırlatıyordu. “Yine bugünkü gibi güzel bir Şubat günüydü. O zaman şimdiki gibi evlere su verilmiyordu. Mahallenin ortak bir çeşmesi vardı. Oradan mahallenin kadınları ya da kızları sırayla kova ve naylon bidonlarıyla ihtiyaçları için sıraya girerlerdi.

O gün çeşmede kovasını doldurmaya çalışan esmer kıvırcık saçlı bir erkek çocuk dışında kimse yoktu. Bu kız çocuğu olmayan Cemile’nin oğluydu. Kendisi hastaydı ve yine oğlunu suya göndermişti.

Naylon bidonuyla onun su almasını bekledi. Bu arada kır saçlı yaşlı bir adam çeşmeye yöneldi. Belli ki su içip gidecekti. Tam musluğa eğilirken birden elinde kocaman bıçağıyla genç bir adam ortaya çıkıverdi. Hiç düşünmeden........

© Güneydoğu Ekspres