Sırtında onca yükle yokuşu nefes nefese tırmanıyordu. Ne kadar ağırlık taşıyordu, bilmiyordu.

Merak etmiyordu. Çünkü bilinçaltına yedeklenmiş onca ruhsal ağırlığın yanında, bu fiziki ağırlığın adı sayılmazdı. O şimdilik sağlam bir hamal olduğunu ispatlamaya çalışırken, mal sahibi kendisi tarafından yapılacak toplam seferin sayısını hesaplıyordu. Ne kadar çok yük taşırsa sefer sayısı o kadar azalacaktı. Bunun için kendisini pohpohlanması gerekiyordu. ‘Maşallah belin pek sağlam Halim dayı, Allah nazardan saklasın!” dedi orta

yaşlı kasketli mal sahibi. ‘Belin sağlam’ sözleri aslında onun bam teliydi. Çünkü uzun zamandır bel fıtıkları ile uğraşıyordu. Beli sağlam raporu alamadığı için sigortalı bir işe alınamamıştı. Şimdi günü birlik, sigortasız, yevmiyeli biri olarak yük taşımacılığı yapıyordu.

Mal sahibi belinden bahsetmekle iyi konuşmamıştı. Suratını astı ve ona

“ Senin de cüzdanın sağlam, maşallah! ” diye cevapladı. Mal sahibi kasketini çıkardı, bir şeyler söyleyecek gibi oldu. Sonra kasketini başına takarak sakinleşmeye çalıştı. Konuşmasına bozulsa da işi henüz bitmemişti. Daha taşınacak on torba daha kömür vardı. Bu yüzden tatlı sert bir duruma geçti.

“ Orayı karıştırma! Hem bir bilsen cüzdanı sağlam tutmak için neler

İçinden ‘senin cüzdan için kimlere neler çektirdiğini çok iyi biliyorum’ dedi.

Ancak böyle sesli konuşmamalıydı. Çünkü........

© Güneydoğu Ekspres