Bazı davalar vardır; yalnızca bir adliye dosyası değildir. Bir ismin etrafında toplanan acının, suskunluğun ve adalet arayışının sembolüne dönüşür. Rojin Kabaiş ‘cinayet davası’ da tam olarak böyle bir dosya olarak hafızalara kazındı.

Bir evladın kaybı, kelimelerle tarif edilemeyecek bir boşluk bırakır. Ancak bu boşluk, eğer ‘ölümü’ şüpheli ya da şiddet içeriyorsa, yerini zamanla yakıcı bir soruya bırakır: ‘Gerçek ne ve adalet ne zaman?’

Bir anne ya da baba için dava sadece hukuki bir süreç değildir; kaybettikleri çocuğun adını, hatırasını ve onurunu koruma mücadelesidir. Toplumsal hafızamız bazen çok hızlı, vicdanımız ise ne yazık ki çok kırılgan. Bir acı yaşandığında ilk günlerde güçlü bir dayanışma dalgası oluşuyor. Sosyal medya paylaşımları, taziye ziyaretleri, açıklamalar, mitingler, konserler…

Ancak zaman geçtikçe geriye çoğu zaman yalnızlaşan bir aile ve dinmeyen bir acı kalıyor.

Son dönemde kamuoyunun yakından takip ettiği olaylardan biri de Rojin Kabaiş cinayeti ve dosyası oldu. İlk günlerde geniş bir toplumsal sahiplenme vardı. Ancak bugün gelinen noktada, ailesinin sanki yalnız bırakıldığına dair güçlü bir kanaat oluşmuş durumda. En azından benim kanaatim o yönde. Birçok duyarlı arkadaşım sürekli sorup duruyor aslında hepimizin tahminleri arasında olanı; ‘Acaba sadece mitinglerde, konserlerde, kalabalık organizasyonlarda........

© Güneydoğu Ekspres