Teknoloji gelişiyor, şehirler büyüyor, yollar uzuyor, binalar yükseliyor… Ama bütün bunların arasında sessizce eksilen bir şey var: Vicdan.

İnsan konuşmayı öğreniyor, okumayı öğreniyor, meslek sahibi oluyor, makam sahibi oluyor. Fakat vicdanını kaybettiği gün, sahip olduğu hiçbir unvanın anlamı kalmıyor.

Gazetecilik hayatım boyunca Van'ın da sokaklarında yürüdüm, Diyarbakır'ın da… Kimi zaman bir deprem enkazında, kimi zaman bir taziye evinde, kimi zaman bir okulun bahçesinde, kimi zaman da umutla bekleyen insanların arasında haber peşinde koştum.

Yıllarca haber peşinde koştum. Gördüm ki bir toplumun gerçek aynası ne mahkeme salonlarıdır ne de televizyon ekranları… Bir toplumun gerçek aynası, vicdanıdır.

Bir şehri ayakta tutan betonarme binalar değildir. Onu ayakta tutan; birbirine selam veren insanlar, komşusunun derdiyle dertlenen yürekler ve haksızlık karşısında susmayan vicdanlardır.

VAN'IN MAVİSİ, DİYARBAKIR'IN TAŞI

Van Gölü'nün kıyısında gün batımını izleyen de,........

© Güneydoğu Ekspres