Kimi toprağa dokunuyordu, kimi taşlara sarılıyordu, kimi sadece susuyordu.

Orada kelimeler zaten fazla geliyordu.

Biz de haber için oradaydık.

Ailelerle konuşuyor, kayıpların ardından geçen 3 yılın nasıl bir ömür gibi yaşandığını dinliyorduk.

Her yüz ayrı bir hikâye, her bakış ayrı bir boşluktu.

Tam o sırada kalabalığın içinde ki biri dikkatimi çekti.

Ne bir mezar başındaydı ne de yanında kalabalık bir aile vardı.

Çiçek bırakmamıştı.

Ama yüzündeki ifade, orada bulunan birçok yakından daha ağırdı.

Acıyı tanıyan ama acının sahibi olmayan bir yüzdü bu.

Yanına gittim.

Sessizce bekliyordu.

Mardinli olduğunu, Diyarbakır’da öğretmenlik yaptığını söyledi.

“Başınız sağ olsun” dedim refleksle.

Başını hafifçe salladı.

“Ben........

© Güneydoğu Ekspres