Cumhuriyet Türkiyesi’nin idealleriyle yaşayan ve gurur duyan bir babanın, gerçek bir cumhuriyet kadını olan bir annenin, 5 yaşında okuma yazma öğrettikleri bir çocuk olarak; göz açıp seni gördüm, gözümü açıp seni tanıdım, çünkü evimizin ve resmi kurumların duvarlarını süsleyen birbirinden şık, anlamlı ve farklı fotoğrafların mahrumiyet bahçemizin çınarları ve içimi açan, yol gösteren, güven veren abideler gibiydi…

Adı Gazi olan ilkokulu bitirmem! Adı Mustafa Kemal olan ortaokulda okumam! Adı Cumhuriyet olan liseden mezun olmam! Adı Atatürk olan üniversiteyi kazanmam! Kaderin bana yüklediği büyük ve onurlu bir sorumluluk muydu? Yaşamım boyunca aile yadigarı kıymetli mücevher gibi yakamda taşıyacağım bir gurur nişanesi miydi? Ardı ardına eğitim yaşamıma yol veren ve yön çizen bu özel isimlerin aydınlığını yaşamım boyunca ışıltılı bir taç gibi başımda taşıyacağım bir ayrıcalık mıydı? O yıllarda ve o yaşlarda bunu bilemezdim…

Bildiğim o ki; bu rastlantı, ya da ayrıcalıklı kader çizgim benim 16 kitaba imza atmama neden oldu. Sayısını unuttuğum makale ve köşe yazıları yazdırdı. Yurt içi ve yurt dışı yüzlerce konuşma, farklı disiplinlerde, farklı eğitim kurumlarında öğreticilik olanağı sağladı. Bu eğer bir başarı ise emek bana, yol göstericilik, yönümü çizme ve ufkumu açma 'Baş Öğretmen'ime aittir. Nokta…

Okuyanlar bilir. “Atatürk’e Hasret Mürekkepli Mektuplar” adlı kitabımda sizinle farklı evrelerimde dertleşmeye çalıştım. Ve adı geçen kitabı kalemimle değil, klavyeyle değil, yüreğimle yazdım. O nedenle bu kitabı yıllar sonra da olsa çocuk aklımın ve cesaretimin yazdırdığı bir mektup saydım. Çocuk Neşe, öğrenci Neşe, eğitimci Neşe, yazar Neşe olarak sizden öğrendiklerimi size sunmaya çalıştım. Umarım ve dilerim bu zorlu sınavdan geçerli not almışımdır sizden…

Aşılmaz ve Aşınmaz Paşam!

Sizi okudukça, sizi öğrenmeye çalıştıkça karşıma bazen çocuk Mustafa olarak, bazen evlat Mustafa olarak, bazen öğrenci Mustafa olarak çıktınız. Yıllar........

© Gerçek Gündem