Binlerce insan, ellerinde madalyalar ve bayraklarla bir soykırımcıya veda etmek için sıraya girdi. Sokaklarda yükselen "Kahraman! Kahraman!" sloganları, sadece geçmişin hayaletlerini değil, ahlaki bir çöküşü de simgeliyordu.

Peki, bir insan nasıl hem binlerce erkeğin ve çocuğun katili hem de bir halkın gözünde "kahraman" olabilir? Bir cani, "kasap" unvanını kazandığı topraklarda nasıl celladına aşık kitleler yaratabilir?

Bunun cevabı, Balkanlar’ı zehirleyen hastalıklı Sırp milliyetçiliğinde gizli. 1990’ların başında Yugoslavya dağılırken Büyük Sırbistan hayaliyle yanıp tutuşan zihniyet, kolektif bir mağduriyet miti inşa etti. Kendilerini tarihin sürekli mağduru, ötekini ise yok edilmesi gereken bir tehdit olarak gören bu fanatik anlayış; Mladiç gibi figürleri birer cani değil, "ırkını koruyan muhafızlar" olarak kurguladı. Srebrenitsa’da 8 binden fazla Müslüman Boşnak erkek ve çocuğun sistematik şekilde katledilmesi, bu gözü dönmüş zihniyetin gözünde bir utanç değil, "görev" sayılıyordu.........

© Gerçek Gündem