Μεγαλύτερος αντίπαλός του ο κακός του εαυτός

Η διπλή νίκη και το μοίρασμα των ευθυνών

Οι 27 πόντοι του α' δεκαλέπτου και οι 26 του β' ημιχρόνου τα λένε όλα

Παρασκευή... κοντή γιορτή

Θα ξεκινήσω κάπως διαφορετικά σήμερα όσον αφορά το παιχνίδι του Παναθηναϊκού και την σπουδαία, όσο και σημαντική, νίκη του απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα, με την οποία παραμένει μέσα στους (δύο;) στόχους του.

Είχα διαβάσει πριν από κάποιο χρονικό διάστημα τον συμβολισμό της διάσημης κινηματογραφικής ατάκας του Ρόμπερτ Ντε Νίρο στον «Ταξιτζή» του Μάρτιν Σκορτσέζε το μακρινό 1976. Υποδυόμενος τον Τράβις Μπικλ, έναν βετεράνο του πολέμου στο Βιετνάμ ο οποίος εργαζόταν ως ταξιτζής στη Νέα Υόρκη, έμελλε να περάσει στην ιστορία με το «You talking to me?» κοιτώντας τον καθρέπτη.

Αν και ήθελε να δείξει το πόσο αποξενωμένος ήταν από την κοινωνία έχοντας βρεθεί στα όρια της παράνοιας, η ουσία της εν λόγω ατάκας κοιτώντας τον καθρέπτη είχε να κάνει με το γεγονός ότι έψαχνε ο Ντε Νίρο να βρει έναν αντίπαλο αλλά έβρισκε απέναντι του μόνο τον εαυτό του. Κάτι που τόνιζε την άγνωστη ταυτότητά του και την αυξανόμενη αστάθειά του. Τώρα θα μου πείτε τι μπορεί να έχει ο εν λόγω συμβολισμός με τον Παναθηναϊκό, το ματς με τον Ερυθρό Αστέρα και την έως τώρα πορεία των «πρασίνων» στην Euroleague;

Μεγαλύτερος αντίπαλός του ο κακός του εαυτός

Τρόπον τινά μπορεί και να έχει. Ίσως να κοιτάζονται και εκείνοι στον καθρέπτη με σκεπτικισμό. Ίσως και εκείνοι να αναρωτιούνται ποιος είναι ο πραγματικός τους αντίπαλος. Ίσως να αναζητούν μέσα από τους ίδιους τους, του εαυτούς, τα αίτια για την περιπέτεια στην οποία έχουν μπλέξει αναφορικά με την θέση τους στην κατάταξη. Γιατί, κακά τα ψέματα. Με την ποιότητα, το βάθος, το ταλέντο και το συνολικό ρόστερ, ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε να τους κοιτάζει όλους τους αντιπάλους του αφ’ υψηλού. Όσο… αλαζονικό και αν μπορεί να ακούγεται.

Όμως αυτήν την στιγμή έχει έναν και μόνο αντίπαλο. Τον εαυτό του. Τον κακό του εαυτό. Και συνάμα προσπαθεί να βρει την (χαμένη;) του ταυτότητα μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ. Ας κοιταχτούν όλοι καλά στον καθρέπτη και ας αναλογιστούν: Είναι αυτό το πρόσωπο που αντιπροσωπεύει την ομάδα; Είναι αυτό το μπάσκετ που θέλει να παίζει; Είναι αυτό το θέαμα δίκαιο για τον κόσμο ο οποίος -όπως πολύ σωστά ανέφερε και ο Λεσόρ- δεν απογοήτευσε ποτέ και κανέναν; Είναι δίκαιο για την διοίκηση και τον ιδιοκτήτη ο οποίος είναι ο πρώτος που εκφράζει δημόσια και με πάθος στο πόσο πολύ πιστεύει στην ομάδα του και στον προπονητή;

Και τα λέω αυτά τώρα. Ύστερα από νίκη. Όμως δεν γίνεται να μην ειπωθούν........

© gazzetta