Πριν από το Game 3 της σειράς δύο ήταν τα ερωτηματικά για τον Παναθηναϊκό.

Το πρώτο εάν και εφόσον θα είχε επαναπαυτεί από το μαξιλαράκι ασφαλείας και τις δάφνες του 0-2 από τα παιχνίδια στην Ισπανία και το δεύτερο εάν η Βαλένθια θα αντιδρούσε καλύτερα ως -και τυπικά- το αουτσάιντερ της σειράς παίζοντας ελεύθερα μην έχοντας τίποτα να χάσει. Μπίνγκο. Δύο στα δύο.

ΚΑΙ ο Παναθηναϊκός έδειξε μια αδικαιολόγητη (στα δικά μου μάτια) χαλαρότητα αλλά ΚΑΙ η Βαλένθια αντέδρασε έχοντας αποβάλλει αυτό το άγχος (λόγω φυσικά του πλεονεκτήματος της έδρας) του φαβορί. Και ας γνώριζε ότι σε περίπτωση ήττας θα αποχαιρετούσε τη φετινή Euroleague. Το πιο ανησυχητικό απ’ όλα ήταν ότι η ομάδα του Μαρτίνεθ ήταν εκείνη που μπήκε στο Glass Floor με το μαχαίρι στα δόντια και όχι οι «πράσινοι» προκειμένου να δώσουν τέλος στην σειρά.

Προς το παρόν τίποτε δεν έχει χαθεί. Όμως ΣΗΜΕΡΑ είναι το Game 5 για τον Παναθηναϊκό. Θεωρητικά και κυριολεκτικά. Κανένα Game 4. Το σκορ στη σειρά είναι 2-2. Κανένα 2-1. Και δεν το λέω ως τη νοοτροπία που πρέπει να έχουν ο Άταμαν και οι παίκτες του. Αυτή τη θεωρώ ως δεδομένη. Όπως στο δεύτερο ματς της σειράς είχαν τη νοοτροπία ότι ήταν το Game 1, έτσι πιστεύω ότι και θα έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους, ότι εάν χάσουν… χάθηκαν. Και εκτός από την οπτική γωνία του mindset και τα σχετικά, εικάζω ότι θα αποτελέσει και την στιγνή πραγματικότητα.

Και τι εννοώ με αυτό; Εάν η Βαλένθια κάνει το break σήμερα, ανακτήσει το αβαντάζ της έδρας και στείλει τη σειρά και σε........

© gazzetta