Dün akşam bir video paylaştım. On üç dakikalık. Görüntüleme binlerce ama ortalama görüntüleme süresi otuz saniye deniyor. Anlaşılan konuşmayı baştan sona kadar dinleyen beş-on kişi. Onun için konuşmayı yazı ile hulâsa etmek istedim. Belki yazıyı okuyan daha çok olur:

Şairler talihli insanlar. Dudaklarında Allah vergisi kelime denilen bir sihir var. O sihir şairleri toplumdan gelecek tacizlere karşı koruyor. Şair olmayanlar böyle bir payeden mahrum. İki nesil var: Halûk'un nesli ve Asım'ın nesli. Biri muhafazakarlığı, diğeri ilericiliği temsil ediyor. Türkiye bir laboratuvar, denendi ve iki nesil de kaybetti. Yaklaşık iki yüz yıldır devam eden bir modernleşme ve demokratikleşme hikayemiz var. Belki modernleştik ama demokratikleşemedik. Bu anlamda yerimizde sayıyoruz.

Cumhuriyet kuruldu ama 46'ya kadar seçim yapılmadı. Ondan sonra her on senede bir darbeler ve geriye gidişler. Önceleri Kemalist vesayet sonra İslamcı vesayet. Namık Kemal'den Cemil Meriç'e o kadar düşünen zekaya rağmen bu ülke yerinde saydı. Rusya'da da durum aynıydı. Dostoyevski ve Tolstoy gibi dünya tarihinin en büyük iki dehasına rağmen Rusya bugün hala yerinde sayıyor.........

© Gazete İpekyol