Var olan her şey bozulur, çürür ve yerini başka bir nesneye veya oluşuma devrederek sahneden çekilir.

Başta insanlar olmak üzere tüm canlıları ayakta tutan, onlara yaşam enerjisi sağlayan temel madde oksijendir. Öyle bir oran içinde olmalıdır ki ne yaksın ne soldursun. Varlığı bir paradoks yaratır; doğada hem var eden hem de çürüten en temel unsur olarak bilinir. Yaşam döngüsünde bu iki zıt özelliği bir arada bulunduran iki madde daha vardır: Bunlar su ve karbondur. Hem yapı taşı görevi görür hem de belli bir zaman sonra korozyona uğrayarak çürüyüp humuslaşmaya, yani toprağa evrilmeye yol açarlar.

Avcı-toplayıcılıktan yerleşik yaşama geçen insanın hayatını sürdürebilmesine; sosyal yaşamda ayakta kalabilmesine; beslenme, sığınma, ısınma gibi iktisadi ihtiyaçlarını karşılayabilmesine aracılık eden ve varlığı yukarıda sayılan maddeler gibi paradoks içeren temel meta ise “para”dır.

Paranın oksijen, su ve karbondan farkı; sadece insanın kullanımında olması ve onun daha çok güç ile sahiplenme arzularına aracılık etmesidir. Varlığı günlük hayatta ihtiyaçları karşılamaya yararken, fazlalığı ise tiranlaşmaya, güç sarhoşluğuna, çevresini ezmeye ve başkalarının elindekilere göz dikmeye sebep olur.

Bugün etrafımıza baktığımızda gördüğümüz şey; paranın tıpkı oksijen veya su gibi sınırını aştığında insanı ve toplumsal değerleri nasıl içten içe çürüttüğüdür. İşin en acı tarafı ise bu çürümenin; dünya görüşü, inancı veya ideolojisi ne olursa olsun neredeyse herkesi kapsar hale gelmesidir.

Bir tarafta kıldıkları namazların, yaptıkları ibadetlerin kendilerini kötülüklerden........

© Gazete İpekyol