Sabah uyanır uyanmaz elimiz telefona gidiyor. Daha gözümüz tam açılmadan bildirimleri kontrol ediyor, haber akışını kaydırıyor, başkalarının hayatlarına kısa ziyaretler yapıyoruz. Gün içinde defalarca aynı döngü tekrarlanıyor. Farkında olmadan ekranlara ayırdığımız süre uzarken, kendimize ayırdığımız zaman giderek kısalıyor.

Teknoloji hayatımızı kolaylaştırdı buna şüphe yok. Sevdiklerimizle iletişim kuruyor, bilgiye saniyeler içinde ulaşıyor, dünyanın öbür ucunda yaşananlardan haberdar olabiliyoruz. Sorun teknoloji değil. Sorun, onun hayatımızın merkezine yerleşmesi ve zihnimizin neredeyse hiç dinlenememesidir.

Psikologlar, insan beyninin sürekli yeni uyaranlara maruz kaldığında dikkatini sürdürmekte zorlandığını uzun zamandır ifade ediyor. Her bildirim, her beğeni ve her yeni içerik, beynimizin ödül sistemini harekete geçiriyor. Özellikle dopamin mekanizması nedeniyle sosyal medya, kısa süreli bir haz sunarken bizi tekrar tekrar ekrana dönmeye teşvik ediyor. Zamanla telefonu kontrol etmek bir ihtiyaçtan çok otomatik bir alışkanlığa dönüşüyor.

Daha da önemlisi, sosyal medya bizi sürekli karşılaştırmaya davet ediyor. Bir başkasının tatili, başarısı, ilişkisi ya da mutluluğu, çoğu zaman kendi hayatımızı........

© Gazete İpekyol