Şizofrenik kaygılarla ayarttığımız hayal dünyamız bizi baştan çıkarıyor. Hayat, hiç olmadık yerde insana kendisini yaşanır kılan fırsatlar verse de gün geçtikçe sönüyor içimizdeki anlamlı yaşama bilinci. 

Bir çöl rüzgarı gibi ıslıklayarak geçiyor kulaklarımızdan hayat. Her günümüzü yaşamak dediğimiz bu çölün sayfasına yazıyoruz ve her ertesi sabah,  geçmişten eser olmayan koskoca bir sayfaya başlıyoruz yeniden. İçimiz biraz daha dışarıya kapanıyor her an dudaklarımızdan. Biraz daha gömülüyoruz içimizin kavurucu çöl yalnızlığına. 

Öylesine yaşıyoruz, sabah öğle ve akşam. Artıyor gün geçtikçe ‘duvarda nem insanda gam’. Her şey yıkılabilir bir hüviyetle çatılıyor kaşımıza, hiç şaşmadan. 

Boyu kendini aşan idealler peşinde sürüklediğimiz hayatımız pat diye bir kamyonun altına alması gibi kesilebiliyor içimizde aniden. Hiç ölmeyecekmiş gibi bir hırsla çelikten halatlarla bağlandığımız hayattır bizi böyle aylaklaştıran. Konuşuyoruz, yazıyoruz, susuyoruz, getirisi olmuyor götürüsünden başka yaptığımız her eylem. Bizi farklılaştıran her sese, bizi aynılaştıran her renge, içgüdüsel bir tepkimeyle karşı koyuyoruz durmadan. 

Allah’ın kuluna sorduğu “Bu gidiş nereye” sorusuna........

© Gazete İpekyol