Birey, kendisini hiçbir güce bağımlı kılmadan gerçekleştiren, toplum içinde yaşama doğasını ontolojik kaygısı olmadan ve sınırları belirlenmiş bir alanı ileri götürmekle mükellef insandır.   

Toplum, esfelden eşrefe surette insan olan herkesin bir arada yaşadığı zorunlu birliktelik. Bireyin varlığı diğeriyle kaimken, diğeri bireyin varlığını vahim hale getirmekten başka bir seçenek bırakmamıştır. 

İnsanın, birey olma doğrusunda ilerleyememesi ve toplum içinde var olma kaygısı, onu herhangi bir oluşum içinde yaşamaya zorlar. Bu zorunluluğun ve toplu halde yaşama gücünün, batıl sistemlere karşı bir duruş olarak zuhur etmesi gerekirken, kendiliğinden teslimiyetçi bir evrilmeye doğru gittiği görülmüştür. Ondandır ki günümüz cemaatlerinin insanı elifba’dan amme cüzü’ne geçirmesinden başka bir yere getirmesi zordur. Referans aldıkları ilahi buyruklara bakıldığında, tepesinde dolanmaları gerekirken, dünyanın dibinde dolanan cemaat/hareketlerin yüzyıldır buhran içinde oldukları ve sadece kendi cemaatlerinin büyümesinden başka bir kaygı taşımadıkları görülmektedir. 

Bireyi, cemaat/hareket olarak büyümek için kendi basamaklarında harcadıkça ve sıyrılmaya çalışanları da hikmetli bir sözle sükuta uğrattıkça da her hareketin sonu hezimet olacaktır. İçinde bulunduğu oluşumun referans aldıkları doğrulardan yanlışlara gidildiğini görmezlikten gelenler ve her........

© Gazete İpekyol