“Dağınık zihinler” çağındayız sanki…

Olaylar dağınık, yaşantılar dağınık; insanın iç dünyası ise çoğu zaman darmadağın. Üstelik bu dağınıklık artık yalnızca eşyalarda ya da şehirlerde değil; düşüncelerde, ilişkilerde ve ruhlarımızda da kendini gösteriyor.

Sevgiler bile eski anlamını yitirmiş gibi… İnsan bazen sevginin neden var olduğunu unutuyor. İyileştirmesi gereken duygular, kimi zaman daha çok yoran ve tüketen hâllere dönüşüyor. Sevginin yerini ise yavaş yavaş sevgisizlik alıyor. İnsan insana yabancılaşıyor; bakışlar soğuyor, kalpler yoruluyor.

Bilgiye ulaşmak hiç olmadığı kadar kolay bugün. Fakat mesele artık bilgiye ulaşmak değil; bilgiyi yaşayabilmek. İnsan bir bilgiyi sindiremeden başka bir bilginin peşine sürükleniyor. Zihin sürekli doluyor ama ruh aynı ölçüde derinleşemiyor. Bilmek çoğalırken anlamak eksiliyor.

Oysa bir zamanlar insanlar bir hakikatin peşine........

© Gazete İpekyol