Bazı kelimeler yalnızca anlam taşımaz; insanın içine dokunur, ruhunda bir yere sessizce yerleşir. Arapça kökenli bu kelime; derdini yürüyerek, gezerek hafifleten, dolaştıkça ferahlayan insanı anlatır.

Belki de bu yüzden insan, en çok yürürken toparlar kendini. Çünkü bazı yükler konuşularak değil, sessizce adım atılarak azalır.

İnsan doğada hem susar hem konuşur. Kalabalıklara anlatamadığını bazen bir ağaca anlatır; gökyüzüne bırakır içindekileri, rüzgâra fısıldar derdini. Çünkü doğa yargılamaz. Sessizce dinler insanı. Ruhun daraldığı yerde bir nefes olur.

Ben yürüdükçe bütün yüklerimden kurtulayım. Arkamdaki olumsuzlukları kendime dert etmeden, huzuru........

© Gazete İpekyol