Bazı maçlar vardır; skor tabelası ne yazarsa yazsın, insanın içinde başka bir sonuç kalır.

Dün gece Fenerbahçe’nin sahasında 1-1 biten Lyon maçından geriye de bana göre yalnızca bir beraberlik kalmadı. Yıllardır beklenen Şampiyonlar Ligi özleminin yeniden kapıya kadar gelip, tam içeri girecekken geri dönmesi kaldı. Diyebilirsiniz ki daha bitmedi, bir maç daha var.

Ama bence bitti. Fenerbahçe’nin nasibine yine hasret kaldı. Yine özlem kaldı.

Tribünler doluydu. İnsanlar inanıyordu.

Yılların hasretiyle formasını giyen, atkısını boynuna dolayan, takımına ses veren binlerce taraftar vardı. Maç öncesindeki koreografi, aslında Fenerbahçe taraftarının ne kadar büyük bir hayal kurduğunu anlatıyordu.

Peki, sahada ne vardı?

Ne yazık ki tribünün coşkusuna denk düşen bir futbol yoktu.

Ve insanın canını en çok da galiba o yakıyor.

Sezon başında adın açıklandığında sevinenlerden biriydim. Çünkü seni Fenerbahçe’nin başında yalnızca bir teknik direktör olarak değil, kulübün ruhunu bilen bir isim olarak görüyorduk.

99 puanlık sezon hâlâ hafızalarda.

O günlerde takımın........

© Gazete İlk Sayfa