Sevgi dediğimiz o mucizevi sözcük, çoğu zaman farkına varmadan hayatımızın en derin yerlerine kök salar. Bir bakışta, bir tebessümde, bir çocuğun kahkahasında ya da yorgun bir insanın omzuna konan bir elde kendini gösterir. Sevgi; görünmezdir belki ama etkisi en somut gerçeklerden daha güçlüdür. İnsanın kendi iç dünyasında başlayan bu duygu, önce kalbimizi dönüştürür. Öfkenin keskinliğini törpüler, umutsuzluğun karanlığını aydınlatır. Kendini seven, kendine merhamet edebilen bir insanın hayata bakışı değişir. Hatalarını bir yük gibi taşımak yerine, onları birer öğrenme durağına dönüştürür. İşte sevginin ilk mucizesi burada başlar: insanın kendisiyle barışması.

Bu içsel dönüşüm, dalga dalga çevremize yayılır. Bir ailede sevgi varsa, o ev sadece duvarlardan ibaret değildir; bir sığınak, bir nefes alanı olur. Anne-babanın çocuğa gösterdiği........

© Gazete Gerçek