Bir süredir hayatımdan insan eksiltiyorum.
Ama kimseyi kırarak, kapıları çarparak değil.
Sessizce.
Uzun zaman şunu sandım:
Ne kadar çok insan, o kadar dolu bir hayat.
Oysa kalabalık arttıkça ben azalmışım.
Herkesin anlatacak bir şeyi vardı.
Dinledim. Taşıdım. Yetiştim.
Ama günün sonunda, kucağıma sığmayan yüklerle baş başa kaldım.
Bir noktada durdum.
Yine sessizce.
Başkalarının hiç bitmeyen dertlerine ayırdığım zamanı; kızıma verdim.
Eşime, anneme, babama, evime…
Ve fark ettim ki;
Bir çocuğun kahkahası, on cümlelik........

© Gazete Gerçek