Bir ilçede spor alanları arttıkça sadece kaslar güçlenmez; insanlar da birbirine yaklaşır. Parkta yürüyen emekli, sabah pilatese gelen anne, pota altında ter atan genç… Aslında hepsi aynı dili konuşur: Hareket. Spor, bir ilçenin görünmeyen nabzıdır.

Bugün özel spor salonlarına yüksek ücret ödediğimizde o hizmeti daha değerli görüyoruz. İnsan doğası böyle; bedel ödediğine sahip çıkıyor.
Ama kendimize dürüstçe soralım:

Bu gerçekten kalite farkı mı?
Yoksa biraz algı mı?
Ya da bizi özel alanlara çeken konfor alışkanlığımız mı?

Oysa kamusal spor alanları doğru yatırımla en az özel tesisler kadar nitelikli olabilir. Hatta çoğu zaman daha kapsayıcıdır. Çünkü herkes içindir. Bize sporun lüks değil, temel ihtiyaç olduğunu hatırlatır.

Ve ruhen, zihnen sağlıklı........

© Fotospor