İşte o gece, Beşiktaş, sadece bir futbol maçı oynamadı. O gece, kendi hafızasını yeniden yazdı. Rakip, köklü bir Cumhuriyet kulübü olan Göztepe idi. Skor tabelasında yazacak olan ise sadece sayılar değil, bir ruhun yeniden ayağa kalkışı olacaktı.

Ve gece, 4–0 diye fısıldadı.

Maç başlamadan önce tribünlerde bir sessizlik vardı. Bu sessizlik korkudan değil, beklentidendi. Çünkü Beşiktaş taraftarı bilir; en büyük gürültüler, en derin sessizliklerden doğar.

İlk düdükle birlikte sahada koşanlar futbolculardı ama aslında hareket eden bir kulübün kalbiydi.

Dakikalar ilerledikçe Kartal kanatlarını açtı. İlk gol geldiğinde, tribünlerdeki yaşlı bir adam ayağa kalktı. Siyah-beyaz atkısı eskimişti. Belki de 1980’lerden kalmaydı. Gözleri doluydu. Çünkü o gol, sadece o geceyi değil, gençliğini de geri getirmişti.

Beşiktaş’ın ilk golü, bir başlangıçtı.

İkinci gol, bir hatırlayış.

Üçüncü gol, bir ilan.

Dördüncü gol ise bir hüküm oldu.

Göztepe direnmeye çalıştı. Onlar da bir tarihin çocuklarıydı. İzmir’in rüzgârını taşıyorlardı. Ama o gece Dolmabahçe’de başka bir kader yazılıyordu.

Beşiktaş’ın oyununda uzun zamandır görülmeyen bir şey vardı: inanç.

Top sadece ayaklarda değil, karakterde dolaşıyordu.

Her pas, bir cümleydi.

Her koşu, bir paragraf.

Her gol, bir imza.

Dördüncü golden sonra tribünlerde bir çocuk babasına döndü ve sordu:

“Baba, Beşiktaş hep böyle mi oynar?”

Baba cevap vermedi. Sadece gülümsedi.

Çünkü bazı soruların cevabı kelimelerle verilmez. O cevap, tribünün titreşiminde, gecenin kokusunda, siyah ile beyazın birbirine karıştığı o anda gizlidir.

Beşiktaş o gece sadece kazanmamıştı.

Hatırlamıştı.

Kim olduğunu.

Nereden geldiğini.

Ve en önemlisi, neden sevildiğini.

Futbol bazen bir oyundur.

Bazen bir kaçıştır.

Ama bazı geceler…

Bazı geceler futbol, bir kulübün ruhunun aynaya bakmasıdır.

Ve o aynada, Beşiktaş o gece kendini gördü.

Net.

Güçlü.

Ve dört gol kadar kesin.

Eyüp Yardımcı

Dolmabahçe’den, hafızanın içinden

© Fotospor