Hayatım boyunca farklı ülkelerde yaşadım. Üniversitelerde eğitim gördüm; diplomaside, uluslararası kuruluşlarda ve özel sektörde çalıştım. Devlet başkanlarıyla, bakanlarla, yatırımcılarla, akademisyenlerle ve şirket yöneticileriyle aynı masalarda bulundum. Küresel krizlerin, ekonomik dönüşümlerin ve jeopolitik kırılmaların tam ortasında görev yaptım.

Bu yolculuk bana çok şey öğretti.

Ama geriye dönüp baktığımda görüyorum ki, hayatın en sağlam ilkelerinin önemli bir kısmını ne üniversitelerde ne de yönetim programlarında öğrendim.

Onlar hayatın içinde öğrenildi.

Bugün 85 yaşındaki annemle yaptığımız sohbetlerde, farkında olmadan hayatın en önemli liderlik derslerini dinlediğimi yıllar sonra anladım.

Aslında eminim sizin anneniz, babanız, dedeniz ya da nineniz de benzer cümleler kurmuştur.

Çünkü bunlar tek bir aileye ait sözler değildir. Bunlar, kuşakların acıyla, emekle, sabırla ve umutla damıttığı ortak hayat aklıdır.

Değişen dünya, değişmeyen ilkeler

Bugün şirketler yapay zekâyı konuşuyor.

Ülkeler teknoloji yarışına giriyor.

Yöneticiler strateji, inovasyon ve verimlilik üzerine sayısız kitap okuyor.

Bunların hepsi gerekli.

Ancak hiçbir teknoloji karakterin, güvenin, çalışkanlığın, sabrın, vicdanın ve sağduyunun yerini alamıyor.

İçinde yaşadığımız çağın en büyük çelişkisi belki de burada yatıyor.

Bilgimiz artıyor. Ama muhakememiz aynı hızla gelişmiyor.

Verimiz çoğalıyor. Ama güven azalıyor.

Şirketler büyüyor. Ama liderlik aynı ölçüde derinleşmiyor.

Harvard finansı öğretebilir. INSEAD stratejiyi. MIT teknolojiyi…

Fakat hangi kararın doğru, hangi davranışın adil, hangi liderliğin insanı büyüttüğünü sonunda yine hayat öğretiyor.

İlk bakışta bunlar bir annenin evladına söylediği sıradan öğütler gibi görünebilir.

Oysa yıllar sonra diplomasi masalarında, şirket yönetim kurullarında ve uluslararası krizlerde........

© Forbes Türkiye