“Masa da Masaymış Ha!” “LGS-TYT-AYT Masası Nasıl Olmalı?”

Eğitim, sadece okul sıralarında değil, evdeki o küçük çalışma masasında filizlenen bir hakikat yolculuğudur.

Kadim nezaket, vakur ilim geleneği, İslam’ın bilgiye atfettiği o ulvi kıymet ve günümüzün disiplinli eğitim anlayışını birleştirerek, o masayı nasıl bir “ilmi istasyonu” yapabiliriz?

Akademik araştırmalar, fiziksel çalışma ortamının sadece bir konfor meselesi olmadığını, öğrencinin zihinsel süreçlerini ve akademik kimliğini doğrudan şekillendiren pedagojik bir “ekosistem” olduğunu bizlere açıkça gösteriyor.

Fakat unutmamalıyız ki, insanın insana, şairin şaire ettiğini bazen en yakınlar bile birbirine etmez. Kötülük ve habislik, masanın dışındaki dünyada değil, bazen ilim ve sanatın kalbinde bile kendine yer bulabilir.

“Akrabanın akrabaya ettiğini, akrep etmez akrebe” sözü, insanın içindeki o karanlık çelişkinin bir aynasıdır. Zira iyilik ve kötülük arasındaki o ince çizgi, çoğu zaman bir çalışma masasının üzerinde verilen kararlarla belirlenir.

Yani evinizdeki çalışma masası gerçekten de bütün bu sürecin en yakın cansız şahididir.

Kadim geleneğimizde ilim ehlinin çalışma odasına büyük bir huzur ve huşu hakimdi. İlmiye sınıfının çalışma köşelerinde dikkati dağıtacak hiçbir nesne bulunmazdı. Sadece rahle, kitaplar, hokka, divit ve kâğıt yer alırdı. Onlar için çalışma masası, bir “tefekkür mihrabı” idi. Yani olabildiğince sadelik. Hem zihnen sadelik hem de madden sadelik.

Şu küçük alıntıyla konuyu pekiştirelim.

“Müderris, masadaki eşyaları kaldırıp boş bir kâğıt bırakarak talebesine “eşyanın zihni gölgelediğini” öğretir. Asıl mesele masayı değil, dünyanın kederiyle dolmuş zihinleri sadeleştirmektir. Dışarıdaki bitmek bilmeyen yangınlara ve kalp kırıklıklarına rağmen hakikat, eşyanın şatafatında değil, o derin sessizlikte ve tefekkürde saklıdır. Sadeleşmek, özü görebilmenin tek yoludur.”

Masa, sadece defter ve kalemin durduğu bir çalışma alanı değil; zihnin dünyayı algılama biçimini inşa eden bir aynadır. Üzerine yığılan her gereksiz eşya, aslında berrak düşünceye vurulan birer prangadır.

Çalışma masasında biriken gereksiz eşyaları kaldırmak, aslında zihne hak ettiği alanı açma çabasıdır. Çevresindeki gürültüden, gözü oyalayan detaylardan arınan zihin, ancak o zaman kendi derinliğini keşfedebilir. Masanın üzerindeki süsler çekildiğinde, idrakin önündeki perdeler de kalkar. Karmaşık görünen teoriler veya hayatın içinden çıkılmaz sanılan düğümleri, sade bir bakış açısıyla yavaşça çözülmeye başlar.

Gerçek bilgi, eşyanın çokluğunda değil, boş bir kâğıdın sunduğu o uçsuz bucaksız sessizliktedir. Sadeleşmek, yalnızca fiziksel bir düzenleme değil; insanın kendi iç dünyasında sönmeyen yangınları dindirmesi ve zihnini hakikati görecek kadar berrak bir hale getirmesidir. Nihayetinde en........

© Fikir Kazanı