“Sabahın ilk ışıkları okulun pencerelerine dokunurken öğretmen yine erkenden gelmişti. Koridorlar sessizdi, sınıflar boştu. Fakat zihninde onu meşgul eden bir soru her zamanki kadar canlıydı.” diyerek betimlemenin gücünden faydalanmak istedik.

Peki, o soru neydi?

“Çocuklara gerçekten ne öğretiyoruz?”

Matematik mi?

Dil bilgisi mi?

Sınav başarısı mı?

Yoksa hayatı anlamlandıracak o gönül rehberini; kalbin istikametini, ruhun kıblesini, vicdanın terazisini ve hakikatin meşalesini mi öğretmeliyiz?

İnsan bazen bir milletin geleceğinin ders kitaplarında değil, öğretmenlerin kalplerinde saklı olduğunu düşünmeden edemiyor. Çünkü eğitim yalnızca bilgi aktarma işi değildir; eğitim, insanın kendisini tanıma yolculuğudur. Bir çocuğun zihnine bilgi koymaktan çok, ruhuna istikamet verebilmektir.

Peki, bu istikameti gerçekten verebiliyor muyuz?

Bugün dünyanın büyük bir kısmı mutluluğu yanlış yerde arıyor.

Daha çok kazanmak, daha çok tüketmek, daha çok görünmek, daha çok sahip olmak… Modern çağın en büyük yanlışı belki de budur. Mutluluk, reklam panolarında ve sosyal medya paylaşımlarında satılan bir ürün gibi sunuluyor. İnsanlar hayatlarını başkalarının hayatlarıyla kıyaslayarak geçiriyor; ekranlarda parlayan hayatlara bakıp kendi iç dünyalarının karanlığını büyütüyorlar. Maskeli, yüzeysel, anlık ve yalan mutluluklar sergileniyor.

Oysa mutluluk hiçbir zaman vitrinlerde olmadı, olamaz da! Ne dersiniz?

Bir zamanlar Anadolu insanı birbirine “zengin ol” diye dua etmezdi; “Allah sağlık, huzur ve afiyet versin!” derdi. Bu zengin olmayalım anlamına gelmez, ancak zenginliğin sadece maddede olmaması gerektiğini vurgular. Yani asıl zenginlik gönül zenginliğidir.

Çünkü bilirdi ki sağlık, huzur ve mutluluk birbirine omuz vermiş üç kardeştir. Sağlık huzuru besler, huzur mutluluğu büyütür. İnsan bazen hastayken bile mutlu olabilir fakat huzursuzken mutlu kalamaz. Öğretmen bunu her gün görüyor.

Bir öğrencinin cebinde son........

© Fikir Kazanı