«I´m singin´in the rain. / Just singin´ in the rain. / What a glorious feeling, / I´m happy again!» De acordo co libro da Xénese -versión apócrifa, iso si-, tal foi a melodía que teimou en interpretar, día tras día / noite tras noite, a orquestra ad hoc -The Angels, obviamente-, a bordo da isomerxible Arca de Noé e até que aquela rematou a súa derrota, ancorada no cume dos montes de Ararat (a 5000 metros de altitude, na actual Turquía). Certamente, coido ben que non é de extrañar que o primeiro que se lle pasase pola cabeza ao moi sufrido patriarca bíblico logo de semellante experiencia fose plantar unha viña e, a seguir, empiparse convenientemente con tinto -e/ou treixadura- tras ter que aturar o devandito traballiño, especie de calvario (avant la lettre, desde logo) inacabable. E non pola música, que tamén, senón pola auga, auga, auga...

«I´m singin´in the rain...» Orballo, poalla, barruzo, torboada, turbóns, xistras..., arroiadas e bátegas mil andamos a apandar os galegos e mais as galegas -habitamos ao cabo, o grande Cunqueiro dixit, no «reino........

© Faro de Vigo