Os resultados do último exame MIR comparáronse cos obtidos pola IA. A muller que quedou en cabeza acertou nada menos que 188 respostas dun total de 200 preguntas. Aínda así, varios dos modelos de IA de vangarda superárona. GPT-5.2 só fallou 3 preguntas. Isto, evidentemente, non lle resta ningún mérito a ela, salvo que utilizase a IA para contestalas, como si intentou facer outro dos opositores en Santiago de Compostela, ao que pillaron usando as gafas de Meta para este fin. Un cero e para casa, como xusto castigo.

É indubidable o nivel que acadaron un bo feixe de modelos de IA, en sintonía coa mellora no seu coñecemento sobre temas especializados do saber humano. Aínda así, eu non deixaría o futuro da miña saúde e da miña familia en mans dun destes modelos de linguaxe sen mans. Sen dúbida, os seus enormes coñecementos poden ser moi útiles se son ben utilizados por un médico humano, pero o que eu espero dun médico, sexa de familia ou especialista en calquera campo da medicina, é moitísimo máis que comportarse como un oráculo que o sabe case todo. Quero que teña escoita activa, empatía e proximidade, xuízo clínico —que é tan importante como o coñecemento médico—, pensamento crítico, prudencia clínica e moitas cousas máis das que carecen ou que apenas teñen aínda as máquinas.

Precisamente por iso non comprendo, e agora menos que nunca, que sigamos sometendo os graduados en Medicina que queren especializarse a pasar por un exame que non avalía o máis importante para o exercicio da medicina. Si, xa sei que é unha forma de ordenar, cun criterio supostamente equitativo e obxectivo, a quen aproba cada ano para que elixa entre as prazas MIR dispoñibles. Pero témome que esta é a forma doada de facelo, e que unha vez posta en marcha xa non se cuestionou xamais. Porén, ir ao doado adoita significar afastarse do óptimo, mesmo do bo.

Quen se presenta a esta proba é avaliado igual que o resto, con independencia da especialidade que queira cursar, xa que non saberá cal será ata que o proceso de asignación se complete. Pero, sobre todo, faise cunha proba na que as máquinas xa nos superan e na que, ademais, elas si, o fan mellor ano tras ano. Ademais, quen se prepara para o exame MIR, e o propio sistema de saúde, pagan un custo de oportunidade importante polo tempo que teñen que investir en «chapar» en lugar de formarse mellor como futuros profesionais da medicina. Miles de graduados en Medicina pasan bastantes meses, ás veces anos, dedicados case exclusivamente a preparar ese exame. Horas e horas memorizando o que en moitos casos esquecerán pouco despois. É un tempo precioso que poderían dedicar a formarse mellor como médicos: vendo pacientes, aprendendo habilidades clínicas, desenvolvendo capacidades de comunicación, participando en investigación ou simplemente observando como traballan os profesionais con máis experiencia. En lugar diso están centrados en preparar a súa participación nunha especie de concurso vintage da televisión.

Chegados a este punto, podemos pensar que peor sería se en lugar de facerlles un exame con 200 preguntas os xuntásemos a todos no coso da Praza das Ventas para que ao abrirlles as portas comezasen a correr ata chegar a un hospital no que elixirían especialidade por estrito orde de chegada. Non poderían usar, iso si, vehículos de motor, para facer o proceso o máis equitativo posible. Os que chegasen aos hospitais máis afastados, como os de Galicia, serían os corredores de fondo, menos explosivos en distancias curtas, pero con máis aguante. Poderiamos chamarlles médicos internos resilientes (MIR).

© Faro de Vigo