As frores da margarida dos prados ou «Bellis perennis» (fermosa perenne) / M. Mato

Paréceme un acerto honrar as plantas cos nomes en latín. Pousamos así sobre elas un manto de poesía que noutras linguas sería difícil de conseguir. Margarida dos prados sona pedestre; mais bellis perennis (fermosa perenne) leva música en cada letra e cada fonema. Levita.

Acariñar cos ollos unha paisaxe inzada destas floreciñas fai bombear máis amor no percorrido ao longo do sistema circulatorio. A imaxe chega ao cerebro e, neste, florecen as cores sobre o cuarzo gris dos corpos neuronais.

Se o tempo mo permitise, se a rotación do tornado non me afogase, deteríame a observar o crecemento das bellis perennis no xardín. Celebraría a vida dese xeito, entre o silencio da admiración e o rumor do tempo. Tempo... xusto o que non posúo.

Nesta cavilación, sorprendeume Pachi, o meu can, deitada na beirarrúa terracota da casa a ollar para a herba.

«Ti cada día estás peor. Inda non vai tanta calor como para andar tirada polo chan. Despois, quéixaste de que enfermas con calquera brisa...», espetoume.

A ollada que lle devolvín crebou unha a unha as súas verbas. Desculpouse e na nosa canle do YouTube saltou «Stop the clocks», de L.A.

Anos atrás, unha tardiña, escoiteina en bucle horas. Comezaba a secar a raíz de meu pai. Que curioso que agora salte...

«A min, non me gustaría parar o tempo. Eu quero gozar da vertixe no correr dos segundos e da escarcha lenta destes noutras veces», reflexionou a mascota.

«Todo pasa tan rápido. Paraliza o reloxo para sempre», recitou a melodía nese intre.

Un membro dunha pandilla haitiana. Deceas de persoas foron asasinadas o 29 de marzo en Artibonite. Culpan a pandilla Gran Grif / Europa Press

«Por que os humanos insistides nun imposible? Por que te cres tan especial para querer deter o tempo nun día feliz do teu pasado recente? Iso condenaría a millóns de persoas a ficar ancoradas no sufrimento. Dez millóns de persoas están desprazadas no Sudán na procura de refuxio fronte á violencia; en Haití vén de haber unha masacre con milleiros de persoas a fuxir do seu fogar; Israel ampliou o uso da pena de morte; a poucos metros de ti hai quen sofre de verdade sen opción... Parar quitaríalles a esperanza», enunciou para darme unha forte aperta.

Noticias relacionadas y más

Escravas do algoritmo

De esguello, ollei para unha margarida que me chiscou un ollo. Alomenos, iso me pareceu a min.

Suscríbete para seguir leyendo

© Faro de Vigo