Imaxes publicadas en FARO da vaca Pinta e o seu alimento. / FdV

—Entón xa teño medio feito o artigo de mañá, non?

—O tipo sabe que non se chamaba Pinta?

—É unha xenialidade, tanto o caso como a novela…

…e a reportaxe da nosa compañeira Carolina Sertal, que é a miña interlocutora nesa conversa. A súa lectura devolveume por uns intres a aquela Baiona de principios dos anos oitenta na que me criei: máis salvaxe, auténtica, marcada tamén polas drogas e por episodios inesquecibles como o arresto da vaca de José Costas Miniño, o Cabeco, ou, unha década despois, as protestas pola construción do aparcadoiro da Palma e aquela durísima carga policial que sacudiu a vila e dividiu familias enteiras durante anos. «A Palma é nosa». Que tempos…

E non, non se chamaba Pinta. Así a bautizou a prensa, nós e ata o New York Times. Se cadra polas pintas negras da súa pel ou, quen sabe, como homenaxe á carabela que en 1493 trouxo de Arribada a Martín Alonso Pinzón coa nova do Descubrimento de América. Sexa como for, a detención da vaca do Cabeco —recordo a aquel home perfectamente no Aral, cando aínda non había campo de fútbol nin nada: só veigas— deu a volta ao mundo nunha época sen móbiles con cámara nin redes sociais. Imaxínense hoxe. Baiona chea de influencers facendo cola para unha foto co animal, que, pobre, non tivo culpa ningunha.

O Cabeco era un home rudo, con xenio, pero de bo corazón —meu pai coñecíao ben; no fondo, eran moi parecidos—, e o alcalde daquela, Benigno Rodríguez Quintas, Chicho o Leiteiro —si, aquí todos temos alcume, ata os alcaldes—, é un personaxe con tantas arestas como facilidade para relacionarse ou montar negocios de hostalería. O choque estaba servido. Aínda así, non creo que Fran Alonso, escritor e director de Xerais —perdoa polo de «tipo», Fran, é unha forma de falar— e con raíces baionesas por parte de nai, fale das verdadeiras razóns da detención da Pinta na súa novela, Cáncara. Eu tampouco o vou facer. Pero xa lles adianto que pouco tiña que ver con que o ruminante estivese a pastar en terreo municipal —mira ti, aforraban en xardineiro—.

Para os que non son de Baiona: a vaca foi detida e levada ao mercado da vila durante uns quince días por supostamente pastar nun xardín público —vaia delito— e acabou pasando case catro anos ao coidado dunha familia de Belesar, porque Costas negouse a pagar unha multa desproporcionada para aquela época —e seguramente tamén para esta: 30.000 pesetas, case 200 euros, que ían medrando cada día que pasaba polos gastos do animal— para recuperala. O conflito rematou no xulgado, claro, e o xuíz deulle a razón ao Cabeco: devolvéronlle a vaca e indemnizárono. Corolario: David gañoulle a Goliat e Baiona foi trending topic por puro esperpento, nun episodio que ben podería saír nun filme como «Amanece que no es poco», estreado, por certo, poucos anos despois do xuízo, en 1989.

Alégrome de que Alonso rescate esta historia, porque fala de nós sen filtros. Do bo pero tamén do malo. Porque nos devolve a unha Baiona que xa non existe de todo, pero que tampouco marchou.

Non, non se chamaba Pinta. Pero que máis dá a estas alturas. Hai nomes que, coma os alcumes da vila, acaban sendo máis verdadeiros ca os oficiais. E aquela vaca —ou a súa lenda— xa é patrimonio inmaterial deste recuncho do mundo.

Noticias relacionadas y más

O caso de «Pinta», a vaca que foi encarcerada en Baiona en 1983, dá o salto á literatura galega

Movilidad en la Eurorregión: del corsé administrativo a la libertad de movimiento

Porque ao final non vai da Pinta. Vai de quen somos. E iso, por sorte ou por desgraza, non cambia tanto.

Si quieres recibir este análisis de la actualidad en tu correo tan solo debes activar este boletín en nuestra página web

© Faro de Vigo