Voluntario, durante la retirada de escombros de las instalaciones de la mina abandonada ed Valborraz, en Carballeda de Valdeorras, / Brais Lorenzo

Era unha vez un país en crise perdido nun continente roto que resistía apoiado contra un mundo coxo. Quebraron negocios e soprou o lobo sobre as hipotecas de casas construídas sobre palla e derrubouno todo, deixando só as pensións escuálidas dos avós para termar do real. Entón non había idadismo.

Así e todo, no medio do caos, persoas heroicas organizáronse en grupos de resistencia contra a obsolescencia programada e de súpeto volveron florecer zapateiros, costureiras e tendas de segunda man polos barrios ou pola rede, que xa daquela avanzaba insidiosamente cara ao noso cerebro dende a punta dos dedos.

Naquela tregua, moitos dos bens que vivían sometidos ao xugo da moda e das persoas que xogaban á vida rápida para facer un fermoso cadáver sentíronse por fin liberados e houbo mesmo quen tentou facerlle a respiración asistida a frigoríficos, cadeas de música e lavadoras sabotados por electroduendes trastes, pero que non se asañaran. Irreparábel pasou a ser un concepto aplicábel só aos danos das almas.

Esa onda de entusiasmo, no entanto, foi amolecendo á mesma velocidade coa que se fortaleceu a economía e usar e tirar volveu erixirse no principal mandamento dunha sociedade de consumo teimudamente crente en que a liña do progreso pode seguir en ascenso malia a que os recursos no planeta son finitos.

Mentres a metade do mundo malgasta e tira, a outra metade recolle e busca, coma o sabio de Calderón de la Barca. Os arranxos comezarán de novo a ser cousa do pasado porque, aínda que non faltase vontade, faltarán as persoas que saben como reverter a entropía e disimular a costura que deixa a realidade rota, que se extinguen coa precisión do fracaso.

A xente xa non se coñece polas súas obras, senón polas súas sobras. Velaquí a miña lista: sobran as malas persoas, os obxectos voadores ben identificados que matan, os desencantadores de soños, as verdades a medias ou esmagalladas, os sucedáneos e edulcorantes, os xuízos, os prexuízos e os espellos deformadores das redes sociais, os silencios incómodos e as promesas que nunca houbo intención de cumprir, o pensamento único, os eventos meteorolóxicos adversos, as présas, as varas de medir que mudan de tamaño segundo o poder de quen as manexe, a perda inexorable, a soidade e a intemperie non desexadas, a doenza sen cura, a tristura sen consolo, os fabricantes de miseria, as inocencias perdidas, a reincidencia nos erros e a inevitábel intelixencia inhumana.

Suscríbete para seguir leyendo

© Faro de Vigo