A xornalista Noa García e o escritor Jordi Sierra, no Club Faro o pasado 18 de marzo / Pedro Mina

Un busca ao seu redor razóns que o axuden a respirar aire limpo e que o poidan emocionar. Un desexa escoitar os latexos do corazón por algo que o faga ilusionarse. Un precisa de sinais positivas que lle permitan asumir as contradicións nas que vive. Un, en definitiva, desexa sentir que as bágoas, que percorren os rostros da xente, abrollan máis pola ledicia dalgún feito que pola dor que padecen as persoas.

E non me resulta doado percibir este sentimento perante a falta de empatía e pola miseria humana que boa parte dos dirixentes –a todos os niveis– posúen, cando os seus obxectivos son o negocio, o matonismo, a falta de escrúpulos, a indecencia e os masacres producidos para acadar os crueis obxectivos que perseguen.

Malia todo, ás veces descobres feitos que te conmoven e que che permiten crer no ser humano. E, en moitos casos, teñen que ver coas artes, tan menosprezadas polos poderes públicos.

Este é o caso do violoncellista libanés Mahdi Sàhêli. Primeiro, foi unha fotografía; despois, un vídeo que me asombrou pola crueza da contorna. Sobre cascallos e destrución, o músico tocaba un Andantino do compositor armenio Aram Khachaturian cunha intensidade profunda. A beleza versus a barbarie. Un edificio derrubado polos ataques sen compaixón do exército israelí no sur do Líbano. O talento como escudo emocional. Que angustia e, ao tempo, que pracenteiro! O poder da música rozando o milagre. Que contraste tan desolador entre o lugar e a sensibilidade do intérprete! O talento coma un escudo emocional fronte a violencia mortal. Podiamos chamarlle a este feito resistencia cultural.

No medio do caos producido polos incesantes bombardeos, entre as ruínas provocadas pola loucura humana, o xesto de Mahdi Sàhêli convértese nun exemplo nidio da dignidade dun pobo ante a traxedia. Nun desexo incontrolable de pensar que a beleza da música aínda é capaz de habitar un espazo de seu, no medio das enormes feridas e cicatrices provocadas pola traxedia bélica auspiciada por seres obscenos, auténticos asasinos, que nos fan vomitar.

Sentado diante da fiestra, deume en pensar –e en preguntarme– se a execución musical de Sàhêli consiste nun berro de auxilio ou na expresión da superioridade da arte fronte á violencia.

Non o teño claro. Quizais haxa algo de ambas cousas. O que si conseguiu este artista libanés foi emocionarme, poñerme a pel de galiña e sentir que, malia todo, sigo a estar vivo sen perder a empatía coas persoas que me rodean e con aqueles e aquelas que están sufrindo as poutas do abuso e da inxustiza.

Sigo sentado diante da fiestra e poño no meu equipo un disco marabilloso: Pocket symphonies, do compositor alemán Sven Helbig. Doce pequenas sinfonías compostas para piano e orquestra con forma de canción. Melodías curtas que contaxian, moi belidas, que posúen a mesma intensidade e profundidade das grandes obras do xénero sinfónico. Unha delicia para os oídos e para a alma. (Grazas, Fernando).

E, estando sentado diante da fiestra, tampouco quero esquecer aquí a entrañable presentación, no Club FARO, do libro Más que amantes, do gran Jordi Sierra i Fabra, quen mantivo unha interesantísima conversa coa xornalista, a miña querida e admirada Noa García. Si, adiviñárono, é a miña filla da que estou máis que orgulloso. Ambos, tras presentalos eu, agasalláronnos cun diálogo ameno sobre as mulleres/amantes de Auguste Rodin, Amedeo Modigliani e Franz Kafka: Camille Claudel, Jeanne Hébuterne e Milena Jesenská respectivamente. A conversa foi profunda, divertida por momentos e moi clarificadora, tanto das vivencias destas tres mulleres, coma do concepto de creación literaria que Sierra i Fabra leva utilizando ao longo da súa exitosa carreira literaria con case 600 libros publicados.

Noticias relacionadas y más

Unha aperta emocionada

Simplemente, esperanzado

Mulleres poetas entre ruínas

Sen lugar a dúbidas, Más que amantes é un libro recomendable. Participar no acto foi un auténtico pracer.

Suscríbete para seguir leyendo

© Faro de Vigo