Bazı yanlışlıklar yanlış olmaktan önce bir alışkanlıktır; dilin, kokunun ve hafızanın birbirine karıştığı eski bir uzlaşma.

Karanfil dediğimizde ‘Syzygium aromaticum’ adlı tropikal bir ağacın tomurcuğu mu gelir akla, yoksa ‘Dianthus caryophyllus’ çiçeği mi? Aynı isim, iki ayrı varlığa açılır. Melisa da öyledir; çayın dinginliği ile geceye yayılan kokunun aynı ad altında toplanması, dilin doğayı değil, doğayla kurduğumuz hatırayı taşıdığını gösterir.

İnsan çoğu zaman gördüğünü değil, gördüğüne verdiği adı yaşar. Ve ad, sandığımızdan daha ağırdır; bir şeyi çağırır, diğerini sessizce dışarıda bırakır. Böylece gerçeklik, var olanın değil, adlandırılanın çevresinde şekillenir.

Bazen bu yalnızca bir dil meselesi değildir; bir bilgi biçimidir. Aktar raflarının hafızası ile laboratuvarların........

© Evrensel